Mijamy skałę i kierujemy się w stronę Baraniej Góry. Od tego momentu poruszamy się mniej popularnym fragmentem szlaku, na co ma wpływ zarówno jego stan – liczne sypiące się spod nóg kamienie, jak i większa niż dotychczas na grani ilość i jakość podejść. Przechodzimy przez Gawlas i Magurkę Wiślańską i docieramy pod wierzchołek Baraniej Góry. Na wysokości „Trawersu” kierujemy się zgodnie z nowymi oznaczeniami w prawo (wcześniej w prawo odchodził szlak czarny, a szlak zielony i czerwony prowadziły w lewo) i stromym podejściem zmierzamy na szczyt. Z Baraniej Góry roztacza się piękny widok na Beskid Żywiecki i pozostałe widoczne już wcześniej pasma górskie. Możemy tu wejść na wieżę widokową lub odpocząć na rozległej polanie. Z Baraniej schodzimy tym samym szlakiem, którym wchodziliśmy i zmierzamy z powrotem w stronę Magurki. Tuż przed jej szczytem skręcamy w prawo i kierujemy się czerwonym szlakiem w stronę Węgierskiej Górki. Znowu wędrujemy granią, dzięki czemu po raz kolejny mamy doskonałe widoki. Podchodzimy na Magurkę Radziechowską i  kilkaset metrów za nią opuszczamy czerwony szlak, skręcamy w lewo i szlakiem niebieskim schodzimy w stronę Lipowej. Szlak jest cały czas malowniczy, w końcowym etapie zejście robi się strome i mało przyjemne (znowu luźne, wyjeżdżające spod nóg kamienie). Ostatni odcinek prowadzi asfaltową, jednak mało uczęszczaną drogą. Po kilkunastu minutach docieramy nią do parkingu, na którym zostawiliśmy samochód.